කෘතීම බුද්ධි සංවාදය යළි ආකාරංගත කළයුතුය

200කට අධික සංගීත කලාකරුවන්ගෙන් ගැති මෑතකදී එවන ලදී-letter එකක් භාවිතා වන ස artificial intelligence (AI) මගින් මානව කලාකරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් කඩ කරන්න හා පහත දැමීම සඳහා AI සංවර්ධකයන්, තාක්ෂණ සමාගම්, මැඳුරු සහ ඩිජිටල් සංගීත සේවාවන් අත්හිටුවන්න කියමින් එක් කුමාරයක් ඉල්ලා සිටී. 'කොහිවූවක් පාවිච්චි කරන විට, AI සමාජ සංගීත හැකියාවන් ඉදිරියට ගෙන යාමේ විශාල සම්පත් ඇත' යන්න නිවේදනයේ සඳහන් වුවද, සුළු භාවිතයන් අපේ සාමාර්ථය, අපේ හැදුනුම්, අපේ සංගීතය සහ අපේ ජීවිතය ආරක්ෂා කිරීම ගැන තිබෙන විශාල අර්බුද්ධයන් ඇති කරයි' යන්න එයින් යෝජනා කරයි. AI යන්න නමුත් සැකසෙන සුලුක් වනු ඇත.

එම ලිපිය අපට එනමුත් AI හි ඊලිපි පහළ ලැබෙන ආකාරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් වන විවිධ අපර්ාජයන් සඳහා නියෝජිත වේ. එය ආර්ථිකය, හැඳුනුම්, පුනරෝධය සහ "අගුරූ" (ආදර්ශිතය, සංගීතයෙන් ප්‍රකාශිත මනුෂ්‍ය නිර්මාණශීලීත්වය වැනි) අර්බුද පිළිබඳ ගැටළු සම්භන්ධ කරයි. අපට AI පිළිබඳව විවිධීකරණ පනස් කිරීමට යොදාගන්නාවාය, එම ලිපිය AI ගැන අප විසින් සිතා බලා ගැනීමේ අඩුපාඩුවක් ඉදිරිපත් කරයි. විශේෂයෙන්ම, AI ගෙන යාම "එකඟ" සහ "අභිබවා" වැනි භාවිතා හඳුනා ගැනීම ආධාරක නොවේ, එම මගින් අප විසින් "එකඟ" ආකාරයට AI භාවිතා කරන වේලාවට පවා අප කරන විශේෂිත යම් සම්බන්ධතා සඟවා ඇත.

එයින් ලෝකය වෙනස් වෙනවා. එය එහෙම වෙනසක් සිදු කරන අවස්ථාවේ, අපගේ සියලුම පුද්ගලයින්ට විවිධ බලපෑම් ඇති බවක් පවතියි. එය අපට සවියක් කළ යුතු නව 'සාමාන්‍ය' කිහිපයක් පරික්ෂා කරනවා. අපි නිවැරිදි නොවන AI භාවිතයන් විශේෂිත ලෙස නිර්වචනය කරන විට, ජනතාවේ විවිධ සැත්කම් සඳහා අවාසනාවන්ත ප්‍රතිඵල ඇති නිවැරිදි AI භාවිතයන් නොසලකා හරින බව අපට කුඩා කුරා බලා ගැනීමට හැකි වේ. AI හි 'නිවැරිදි' සහ 'නිවැරිදි නොවන' භාවිතයන් ගැන සලකා නොබලා, අපි කළ යුත්තේ කුමක්ද යන්න තීරණය කිරීමයි, කුටුම්බයට AI ප්‍රතිලැබීම් මොන තරමක් වශයෙන් සම්භාවනවත් වුවහොත් අපි ඒක අහිමි කිරීම පිළිබඳව අකාරා දැක්වීමයි. AI හි ප්‍රතිලාභ ආකර්ෂණීය වේ, නමුත් සෑම වෙනසක්ම අහිමි වීමක් අරඹයි. අපට එම අහිමිවීම සම්පූර්ණයෙන්ම සලකා බලන්න අවශ්‍යයි.

යාන්ත්‍රිකය යනු ප්‍රගතියක් ලෙස අපි සිතා රැගෙන තිබුනත්, මනුෂ්‍යත්වය යන්න කුමක්දැයි ස්ථිරවම ගණන් කර නොගෙන, අපි ඉදිරියට යන බව එකඟ විය නොහැක, පමණක් අපි ගමන් කරනු ඇත. ප්‍රගතිය යනු අපට විශේෂිත ප්‍රතිලාභ කිහිපයක් ඇති නව යන්ත්‍රයකින් නිර්මාණය කර ඇත්තේ පමණක් නොවේ. එය මනුෂ්‍ය නිර්මාණශීලීත්වය වැනි අදහස් සිද්ධ කිරීම සඳහා අපගේ පුද්ගලික හා සමාජීය ජීවිත සකස්කළ යුතු බවත්, මෙම අදහස් කොපමණ අර්ථය දක්වන්නට දුෂ්කර විය හැකි නම් ද, අපගේ මනුෂ්‍යත්වයට වටිනා බව අපි පිළිගන්නා බැවින් ඒවාත් සහිතය. එබමෙයි, අපි මනුෂ්‍ය නිර්මාණශीलතාව ගැන දැනටමත් කෙනෙක් බව විශ්ලේෂණය කිරීමට කටයුතු කළහොත් කෙසේද?

පළමුව, අපි සම්මුඛ ලෙස කියෙව්වා නම් මිනිස්සුන් සජාතික පාරිභෝජකයන් සහිත නොවේ. අපගේ සම්බන්ධතා ප්‍රතිපත්තික තරමක් නෙමෙයි, නමුත් කතා බහකින් යුක්තයි. අපි ඉතිරියෙන් ගී, කලා සහ සාහිත්‍ය නිෂ්පාදනය කරන්නන් සමඟ සම්පූර්ණ සම්බන්ධයක් ගන්නෙමු. ගී, කලා සහ සාහිත්‍ය යනු ඒවා නිර්මාණය කරන පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රකාශ වෙයි. එබැවින්, අපි නිෂ්පාදනය කරන අයෙක කටයුතු හරහා තවත් මිනිසා සමඟ මුණගැසෙමු. අපි ගී පද, සම්ප්‍රදායික, චිත්‍ර සහ අනෙකුත් මාධ්‍ය හරහා තම අදහස් සටහන් කිරීමට කාලය ගෙවන අනෙක් මිනිසුන් සමඟ අපවෙත ඇතුලත් නවතම රසවින්දනයක් ඇති කරගන්නෙමු. සම්බන්ධතාවය නොමැතිව ගී, චිත්‍ර හෝ පොතක් රසවිඳීමට හැකියාව ඇති නමුත්, කලාකාරයා හෝ ලේඛකයා පිළිබඳ කිසිවක් හෝ නිෂ්පාදනය වූ කලා පිළිබඳ ජීවන පරිසරය ගැන සොයා ගැනීම අපගේ සම්පූර්ණය කිරීමේදී වැඩි වශයෙන් වටිනාකමක් යොමු කිරීමට නිවහල් කිරීමට අපට සුදුසු වේ. අවසන් නිෂ්පාදනය වැදගත්ය, නමුත් නිෂ්පාදන පසුබැසීමෙහි මිනිස් සුළුම ප්‍රයත්නය හා කතාරූපයක් අපිට එම නිෂ්පාදනයට කුළු පිටාරයකින් පරිසරයක් ගන්නවා. (හැම මවකම තම බිළිඳාගේ චිත්‍රය ෆ්‍රිජ් එකේ දාගෙන ඇති කල්පනය පාලනය කරයි.)

දෙවනුව, අපට කුමන වර්ගයක මහන්සිම් අපි වටිනාකමක් ලබා දී ඇති දේවල් පිළිබඳ ඉතා ස්ථාවර සිතීමක් සොයාගත හැකිවේ. මධ්‍යම පාසලේ මිතුරු කලාවක් කළ කෙනෙකු ලෙස සහ පසු මෙදා වසර ගණනාවක් කාටවත් ලිවීමෙන් සැලකුවහොත්, මට එම නිර්මාණශීලී ප්‍රදේශවල ඉක්මනින් වෙහෙස දැනීම් අපගේ වටිනාකමක් බැවින්ම පමණයි යන්න බලාපොරොත්තු වෙමි. AI මිනිසුම් සමාන ගුණාත්මක කලා හා සම්පුර්ණ කර්තෘභාවයන් නිෂ්පාදනය කළ හැකිද? එය දැන් කළ නොහැකි නම්, ඉදිරියේදී ඒකක් කළ හැකි වනු ඇතැයි මම වාසනාවන්ත ලෙස සැලකුම් තබමි. නමුත්, නිෂ්පාදනය වන්නේ ප්‍රධාන සංකල්පයක් නොවේ. එවක්, ප්‍රධාන සංකල්පය (හෝ විය හැකි අතර තාක්ෂණය) වන්නේ මහන්සිම් ... අපි ආයෝජනය කරන බලමාන, අපි කරන බංගුම්, සහ අපි දුක් විදින අප එක්කූ පිරිසක් වශයෙහි අපි සකස් කරයි ... එය එම මහන්සිම් නැති ජීවිතයක් ගෙන වඩාත් විශේෂිත යන්න හැකි වේය. AI හැකියාවෙන් ප්‍රතිපත්ති හා සෑම බුද්ධිත් සාධනයක් පමණක් නොවෙයි, නමුත් අප ඉතා නිෂ්පාදක වැඩසටහන් අතර කටයුතු කර එම සාර්ථකතා හා අසාර්ථකතා මඟින් නිර්මාණාත්මක කාර්යයන්හි යොමු බලය ලබා ගැනීමෙන් පරික්ශක කරගැනීම යන්නයි.

අවසන් වශයෙන්, අපට කොටස් හා රුචීන් පසුව Digital තාක්ෂණය හරහා බඳුන් කරන එක ඇති කරන්නේ අපගේ විශේෂිත ආකාරය නැති බව සැබෑවක් බව කියා දක්වන්නට අපි හමු වන්නේද? අපි සත්‍යයෙන්ම කියන්නට පුළුවන්ද, Digital යුගයේ මාධ්‍යය අපට අවශ්‍ය මාධ්‍යය නොවේද? අපේ අපේක්ෂා වෙළඳාම් කළ සතුන්ට අපි යුගයක යන්නේ? අපට තාක්ෂණයට අපගේ මානව කුටිය ෙට පත් වෙන්නත් ඳහඩින්නත් ගිවිසීමට වෙනස් විය යුතුයී. නතුව වී නොහැමෝ දෙස කෙසේ හීන් කළ යුතුද? කෙතරම් ප්‍රියමනීය ප්‍ර ප්‍රශන් ඇති කිරීම දුෂ්කර වේ සේනාවක් කිරීමට පුළුවන් ද?

AI ව්‍යවස්ථාපනය යනු, හොඳින් බලන එකක් නම්, අඩු පියවරක් පමණි, එයින් අදහස් වන්නේ AI ඉෂ්ඨයයි යනුවෙනි. AI (සියළු තාක්ෂණය) අසරණ සිහිනයක් ලෙස පැවැතීමට බොහෝ තාක්ෂණය අපගේ හැසිරීම් තීරණය නොකළ යුතුයි. අපට AI ලඟ දමන්න අප කැමති නැති දේවල් සහ ඒවායේ හේතු කුමක්ද යන්න සලකා බැලිය යුතුයි. මිනිස් සෙනෙහස සහ එහි නිර්මාණයට සම්බන්ධ කටයුත්තන් බොහෝ වැදගත් වේ. මිනිස් සෙනෙහස AI සෙනෙහසෙන් වෙනස් කිරීම යහපත් බව පැහැදිලි නැහැ. AI සමාජයට “ජාතික ලාභයක්” වීමට දාවිත්වන්න, එහි වාසියන් පමණක් හඳුනාගත නොහැක, අපට මිනිස් සාර්ථකත්වය අඩු කළ හැකි අලාභයන්ටද ගණනය කළ යුතුයි.